منبع: رادیو کوچه

محرم، ماهی است که در دهه اول آن، لشکریان پر تعداد یزید راه را بر امام حسین و معدود یارانش بسته و آن‌ها را در روز نهم و دهم که نزد شیعیان به تاسوعا و عاشورا مشهور است، به شهادت رساندند.

از قضای روزگار، تولد باب، موسس دیانت بابی در روز اول محرم و میلاد بها‌اله، موسس دیانت بهایی نیز در روز دوم این ماه واقع شده و طبیعی است که بهاییان، این دو روز را از مبارک‌ترین ایام سال شمرده، عید دانسته و جشن می‌گیرند. این امر بهانه‌ای شده تا روزنامه‌ها و رسانه‌های رسمی و دولتی ایران، به کرات، بهاییان را مخالف امام حسین (ع) جلوه دهند(١). این یک اتهام ناموجه است زیرا:

١- تعیین روز تولد هر انسانی از اختیار او خارج است. روز میلاد باب و بها نیز در اول و دوم محرم واقع شده است و نمی توان بهاییان را در ان دخیل دانست.

٢- تولد باب در سال ١٨١٩ و تولد بها‌اله در ١٨١٧ میلادی بوده ولی انتخاب این دو روز به عنوان عید، قریب به شش دهه بعد از ان به صورت رسمی اعلان شد. این بدان معنی است که تاریخ تولد انها، در تمام این مدت (که تقریبن در نیمی از ان، اصولن هیچ ادعایی مطرح نبود) نزد همگان مسلم و مشهور بوده است. لذا نمی‌توان گفت که این تاریخ‌ها جعلی و غیر‌واقعی بوده و به اصطلاح تاریخ‌سازی شده است.

٣- بهاییان، برای تمامی شخصیت‌های مقدس اسلام و مخصوصن امام حسین، احترام خاص و ارجی شایسته قائلند. بها‌اله، یعنی کسی که روز اول و دوم محرم را به عنوان عید رسمی بهاییان تعیین نمود، به قلم خود، زیارت‌نامه مفصلی به اعزاز و اکرام امام حسین صادر کرد که سراسر آن، تمجید و تحسین ایشان می‌باشد‌ و کلیه پیروان خود را نیز به بزرگ‌داشت ایشان امر می‌نماید.

اثار دیانت بهایی در اعزاز اسلام و شخصیت‌های مقدس آن، بسیار است تا آن جا که مخالفان اسلام، انتقادات شدیدی را بر بهاییان وارد آورده و برخی از آنان، حمایت بهاییان از اسلام را بزرگ‌ترین نقطه ضعف آنان می‌شمارند. با این اوصاف، اتهام ضدیت با اسلام و به ویژه امام حسین، بسیار بی‌پایه می‌نماید.

۴- در این کره خاکی در هر دقیقه، صدها نفر به دنیا می‌آیند. بسیاری از آن‌ها مسلمان وشیعه بوده و در روز اول و دوم محرم و یا حتا در روز نهم و دهم آن به دنیا می‌آیند. تکلیف آن‌ها چیست؟ آیا آن‌ها روز تولد خود را جشن نمی‌گیرند؟ آیا اگر جشن بگیرند، دشمن امام حسین قلمداد می‌شوند؟ اگر روز میلاد مسیح، با روز شهادت امام حسین و یا دهه اول محرم تقارن یابد و مسیحیان بنا به باورهای خود جشن بگیرند، آیا سزاوار است که آن‌ها را سرزنش نمود و دشمن اسلام نامید؟

از این‌ها گذشته، شیعیان ایام سوگواری بسیاری دارند. شهادت دیگر ائمه و مخصوصن شهادت علی (ع) نیز بسیار مهم است. آیا در این ایام کسی متولد نمی‌شود؟ آیا زایش‌گاه‌های کشور تعطیل می‌گردند؟ آیا هیچ واقعه مبارک و شایسته برگزاری جشن و سروری با آن‌ها هم‌زمان نمی‌شود؟ همین چند سال پیش، ایام سوگواری ماه رمضان، با ایام عید نوروز مقارن گشت وشعار‌ «تقارن بهار قران با بهار طبیعت» و یا چیزی در این حدود، توسط مسوولین و از طریق صدا و سیما و دیگر رسانه‌ها به‌طور وسیع مطرح می شد. چندی بعد، این ایام سوگواری با جشنهای پیروزی انقلاب اسلامی و دهه فجر و ٢٢ بهمن هم‌زمان شد، باز مسوولان شعار «تقارن دو واقعه مبارک» را بر زبان‌ها راندند.

همین اتفاق، با کمی تفاوت در مورد تقارن ایام محرم با نوروز و جشن‌های دهه فجر نیز رخ داد. همه این‌ها نشان از آن دارد که متولیان اسلام نیز در یافته‌اند که هنگام تقارن دو واقعه هم‌زمان، یکی بد ‌و غم‌ناک و دیگری خوب و شادی‌آور، نمی‌توان و نباید همیشه اولویت را به سوگواری داد و شادی را فدای آن نمود. این امر، حتا خلاف طبیعت است. قاعدتن باید امر شادی‌آور را ارجح دانست و یا این‌که حد‌اقل به هر دوی آن‌ها بهای لازم را داد. در سال‌های اخیر شاهد ظهور عبارات عجیب‌تری نیز بوده‌ایم.

«جشن رمضان»، نامی است معمول و شایع برای برنامه‌های تلویزیونی که بسیاری آن را یک عبارت متناقض می‌دانند. به صحت و سقم آن کاری ندارم فقط می‌خواهم بگویم که حتا متولیان اسلام در یک مملکت شیعه نیز، در ماه رمضان، جشن می‌گیرند و البته از نظر من، ایرادی بر آن وارد نیست اما نمی‌دانم چرا چنین چیزی را بر بهاییان روا نمی‌دارند؟‌ ماه رمضان، در نزد عموم مسلمین و از جمله شیعیان، ماه مبارکی است که نزول قرآن در آن ماه واقع شده است. در عین حال، امر منکری هم‌چون شهادت علی (ع) نیز در همان ماه رخ داده است. ماه محرم نیز چنین است.

شروع سال نوی قمری است و شایسته شادی و سرور، چنان که در بسیاری از کشورهای اسلامی معمول می‌دارند. بهاییان، اول و و دوم آن را جشن می‌گیرند اما در ضمن از شهادت امام حسین نیز شدیدن متاثر هستند پس چگونه سزاست که آن‌ها را بدین واسطه به ضدیت با امام حسین متهم دارند؟ با وجود تکریم و محترم شمردن اسلام توسط بهاییان، باید اذعان نمود که بهاییان، بهایی هستند و نه مسلمان. آن‌ها اعیاد مخصوص خود را دارند و نباید آن‌ها را سرزنش نمود که چرا اعیاد خود را جشن می‌گیرید.

۵- اعراب ما قبل اسلام، چهار ماه را در زمره ماه‌های حرام می‌دانستند. اما حرمت آن‌ها نه به معنای سوگواری که برای توقف جنگ و جدال بود. در این ماه‌ها هر‌گونه جنگ و نزاعی متوقف می‌گردید. این رسم اعراب، در اسلام نیز پذیرفته شد. ایات متعددی در قران، بر حرمت این ماه‌ها تاکید دارد. حرمت این ماه‌ها در قرآن نیز به جهت جلوگیری از قتل و کشتار و به جهت ایجاد فضایی امن و مطمئن و نشاط‌انگیز برای گزاردن حج و انجام عبادات است.

حتا آیه شریفه قرانیه تصریح می‌کند که چهار ماه (ماه‌های حرام) را به گردش و سیاحت بر روی زمین، مشغول شوید (‌فسیحوا فی‌الارض اربعه اشهر) و در ادامه تاکید می‌کند که کسی نمی‌تواند این حق ‌و آزادی را از مردم سلب نماید. (و اعلموا انکم غیر معجزی الله و الله مخزی الکافرین). در تمامی دیگر آیات قران نیز حرام بودن این ماه‌ها به این جهت بوده است و این صریح قرآن است. حال چه شده که در ایران، فضای ماه محرم و به‌دنبال آن ماه صفر (که در زمره چهار ماه محرم نیست)، به گونه‌ای ترسیم می‌شود که در سراسر آن‌ها، بروز و اظهار هر نوع شادی قبیح است؟.

نباید ازدواجی صورت بگیرد؟ همه باید گریه کنند و بلکه گریه و اندوه آن‌ها در این ماه به‌طرز اغراق‌آوری دارای اجر خواهد بود. چرا؟ ایا این مخالف نص صریح قرآن نیست؟ آیا این یک امر معقول است که یک (و بلکه دو) ماه را در عزا و ماتم به‌سر برد؟ اصولن به‌نظر می‌رسد باید در مفهوم قائل شدن دوره‌ای طولانی (حتا بیش از یک روز)، برای عزاداری، تجدید نظر نمود.

مفهومی به عنوان «ماه سوگواری»، می‌تواند و شاید باید از میان برود. شهادت امام حسین، یک واقعه تلخ و ناگوار است. اما برای نشان دادن تلخی و بزرگ‌داشت آن، یک و یا دو روز کافی است. این افراط است که یک ماه (و بلکه دوماه) ، مردم یک کشور را به غم‌ناکی توصیه و یا حتا مجبور کرد. طبیعت انسان بر اساس شادی و سرور خلق شده و نه غم و اندوه. این امر، هم در ادیان و هم در علوم انسانی به اثبات رسیده است. پس خلاف علم و دین عمل نکنیم.

———————————

١ جدید ترین آن‌ها را از آقای مرتضی امین‌نیا می‌توان در این آدرس دید:

-http://hagh-pajoohi.com/fragh-cat-17.html